การทึ่จะต้องมาใช้ชีวิตอยู่ห่างไกลบ้านเกิดเมืองนอนนั้นไม่ไช่เรื่องง่าย วัฒนธรรมที่แตกต่างทำให้เกิดความคิดถึงบ้านเหงา แต่สิ่งหนึ่งที่คิดถึงคือสมาธิตอนได้มาอยู่ใหม่ๆๆคืออยากเจอคนสอนสมาธิอยากเจอครูดีหลังจากที่ได้รู้จักกับวัดพระธรรมกายหลวงพ่อธัมมชโย สอนนั่งสมาธิจากที่เคยเข้าใจว่าสมาธิเป็นของยากอย่างเราคงทำไม่ได้แน่ๆๆแต่หลวงพ่อกับบอกว่าให้ทำแบบสบายๆๆและง่ายๆๆถ้าทำแบบยากๆๆไม่ไช่แล้วเพราะสมาธิคือการผ่อนคลายสบายให้อยู่ในตัวเราทำตัวเราให้ขยายใหญ่ ให้ใจของเราเบาๆๆจากวันนั้นถึงวันนี้ถ้าได้นั่งสมาธิประจำจะพบว่าตัวเองมีกำลังใจแก้ไขข้อเสียของตัวเองและอยากนะ่งอยู่แบบนั้นไม่อยากคิดอะไรมีนิ่งๆๆแล้วตัวก็หายไปเบาสบายใจนี้คือความสุขที่ได้รับแต่ถ้าทำผิดวิธีจะแน่นหนักอึดอัดก็จะลืมตาขยับตัวและเริ่มวิธีใหม่ ถ้าวันใหนนั่งได้ดีจะต้องพยายามจำว่าทำอย่างไร ดีค่ะไม่เสียเงินแถมมีจิตใจที่เข้มแข็งขึ้นด้วยค่ะ